Bu gün tanınmış şair Gülbala Teymurun doğum günüdür. Gülbala Teymur 1955-ci ilin yanvarın 1-də Cəlilabad rayonunun Babaxanlı kəndində dünyaya göz açıb. Orta məktəbi bitirdikdən sonra 1978-ci ildə Azərbaycan İnşaat Mühəndisləri İnsititutunu “Avtomobil yollarının tikintisi və istismarı” ixtisası üzrə əyani olaraq bitirmişdir. 1979-cu ildən bu günə kimi ixtisası üzrə müxtəlif vəzifələrdə çalışmışdır. Son olaraq Cəlilabad Rayon İcra Hakimiyyəti Başçısının şəhər üzrə nümayəndəliyində tikinti mühəndisi vəzifəsində işləyib. Ailəlidir, 6 övladı (2 oğlu, 4 qızı) var.
Gülbala Teymur bununla yanaşı həm də Cəlilabad diyarının tanınmış şairlərindən sayılır. O, 2001-ci ildən AYB-nin üzvüdür. 1970-ci ildən şeir yazır, şerləri yerli və ölkə mətbuatda çap olunur. Qələmə aldığı şerləri daha çox “Azərbaycan” və “Ulduz” jurnallarında, həmçinin, “Ədəbiyyat” qəzetində müntəzəm çap olunur. Onun şerlərinə yazılan bəzi mahnılar doğma diyarımızın dəyərli sənətçilərindən sayılan Əflatun Qubadov tərəfindən ifa edilir. İndiyədək onun aşağıda təqdim edilən 4 şeir kitabı işıq üzü görmüşdür:1. “Dünya mənim deyilmiş”, 1999, “Yanmaq ruhun harayıdır”, 2004, “Məni bu sevgidən qoru, Allahım!” 2011. “Ömür bundan sonrakıdı” 2019.
Qeyd etmək lazımdır ki, 2004-cü ildə ümummilli lider H.Əliyevə həsr etdiyi “Qoruya bilmədik” şeirinə görə “H.Əliyev adına beynəlxalq xeyriyyə fondunun mükafatı”na layiq görülmüş, 2013-cü ildə isə ədəbiyyat üzrə Prezident təqaüdü almışdır. Hal-hazırda Cəlilabad şəhərində yaşayır.
Mecra.az şairin şeir və qəzəllərini təqdim edir:
Hər adamın iki əli,
Kağızda bir qolu olur.
İki evin bir küçəsi,
Hər evin öz yolu olur.
İldırım tək çaxıb gedir,
Sağa, sola baxıb gedir.
Çay ortadan axıb gedir,
Sağı olur, solu olur.
Əyri yollar tərsinədir,
Düz yol yollardan kəsədir.
Ürək, bomboş bir kisədir,
Eşq olanda dolu olur.
***
Axtar kitabları, şeirlər oxu,
Fərqi tap astarla üz arasında.
Orda görəcəksən illərdir gedir,
Döyüş əyri ilə düz arasında.
Sərvət də hədərdi, var da hədərdi,
Sözü olmayanın yoxdur heç dərdi.
Allah yaradanlar yola gedərdi,
Burun durmasaydı göz arasında.
Ürəklər həmişə söz ilə dolmur,
Hər dərman hər dərdin çarəsi olmur.
Mərdlərə kömək ol, Gülbala Teymur,
Namərd söz tapacaq söz arasında.
***
Bu dünyada hər şey borcdu,
Aldın, qaytarasan gərək.
Günəş tək oyanıbsansa,
Günəş tək batasan gərək.
Dərdi dosta gəyişəsən,
Zəri zərlə dəyişəsən.
Vuruşasan, döyüşəsən,
Arzuna çatasan gərək.
Gün gödəldi, göy saraldı,
Biçdiklərin düzdə qaldı.
Gördün ki, bəxtin qaraldı,
Uzanıb “yatasan” gərək.
***
Ağır yükdü şöhrət, ad-san,
Gərək onu qazanasan.
Yüz ürəkdən düşmək asan,
Bir ürəkdə qalmaq çətin.
Gözləyəsən gəlməsini,
Seçib səni sevməsini.
“Mən də sevdim” kəlməsini
Hər baxışdan almaq çətin.
Ya Rəbb!- deyib sevmək olar,
Tanrı yolun görmək olar.
Namaz, namaz demək olar,
Gündə beş yol qılmaq çətin.
***
Ey könül, əqlini sərdən aparan ol gülü-rəna kimdir?
Qoy deyim ki, o da maildi sənə, lütf elə, hərdən dindir.
Çox yaxınlaşma, yaxıb-yandıracaqdır, düşəcəksən dərdə,
Sevdiyin, çarmıxa çəkdi məsihi, qaili həmin dindir.
Qulağı kar, gözü kor, dildə qüsur var tutulduğun dərddə,
Şah oğlu şah olasan, kim ki, sevir, eşq yolunda saildir.
Yuxu almış səni ağuşinə, yat-yat, nə qədər sərməstsən,
Sevib-sevilməyin özü əndişəli, sonu kəm aindir.
Məhəbbət əhli həmişə, necə şair deyib ki, rüsvadı,
Qail ol , Gülbala Teymur, bu sənin etirafi- şeirindir.
***
Düşmənləri qovduq, açılıbdır yenidən dil Qarabağda,
Cəh-cəh vurur, həmd olsun, İlahı, yenə bülbül Qarabağda.
Xoşdur vətən övladına öz yurdunu, öz xalqını sevmək,
İldən ilə növraqlı gəlir, al geyinir il Qarabağda.
Dünyada hünərvər kimi ad qoydu bizim ali komandan,
Ondandı ki,qalib kimi, məğrur yaşayır el Qarabağda.
Qan ilə suvardı bu vətən torpağını ölməz oğullar,
Bu həqdi ki, al çöhrəli, qıpqırmızıdı gül Qarabağda.
Şair, bu vətən torpağına, göstər hünər, yaxşı şeir yaz,
İllərlə axan göz yaşını, Gülbala, gəl, sil Qarabağda.
