Tanınmış yazıçı Meyxoş Abdullahın “Sel” hekayəsi İtaliya mətbuatında dərc olunub.
Mecra.az xəbər verir ki, bu haqda yazıçı özü məlumat verib və hekayəni italyan dilinə tərcümə edən xanım Franca Colozzoya təşəkkür edib. Hekayəni həm Azərbaycan, həm də İtalyan dilində təqdim edirik:
Sel…
(hekayə) (Təbii fəlakətdən əziyyət çəkmiş uşaqlara ithaf olunur) … Sel kəndi basmışdı. Üçgündənbəri aramsız olaraq yağan yağış kəndin bütün ərazisini dərin gölməçəyə döndərmişdi. Yağış dayanmadan yağırdı. Elə bil, göyün qarnını kimsə iti bıçaqla yarmışdı, göydən şırıltıyla su tökülürdü. Mal-qaranın böyürtüsü, itlərin ulartısı, toyuq-cücənin cikgiltisi gecənin qaranlığında, onsuz da qorxunc və müdhiş görünən bu mənzərəyə bir az da vahimə qatırdı. İnsanlar təlaş və qorxu içərisindəydilər, nə edəcəklərini bilmirdilər. Köməyə gələn xilasedicilər bacardıqca insanları təhlükəsizlik yerlərə daşıyırdılar. Bu dəhşətli anlarda kənd camaatı bütün ümidlərini onlara bağlamışdı. Hamı onlardan kömək gözləyirdi. Bu vaxt Solmaz adlı gənc qadın azyaşlı qızının itdiyini ağlaya-ağlaya onlara xəbər verdi. Dəstənin komandiri, gənc ananı sakitləşdirərək ondan qızının hansı istiqamətdə itdiyini soruşdu. Ana hıçqıraraq, həyacandan titrəyən əllərini bayaq gəldikləri istiqamətə uzadaraq balasının xilas edilməsi üçün zabitə yalvardı. Sel, artlq, kəndin bütün həyətlərini basmışdı. Evlər suyun içində idi. Get-gedə artıb çoxalan su adamboyu qədər qalxmışdı. Evlərin bütün əşyaları suyun altındaydı. Birdən xilasedicilərdən biri yaxınlıqda ağlayan bir uşaq gördü. Uşaq “Ana!.. Ana!..” – deyərək vəryad qoparırdı. Gənc oğlan səs gələn tərəfə irəlilədi. Güclü sel hər an onun özünü də qoynuna alıb apara bilərdi. Amma gənc oğlan bunlara əhəmiyyət verməyərək, imdad diləyən uşağa tərəf irəliləyirdi. Bulanıq su onun boyu bərabərində idi. O, yaxınlaşanda gördü ki, balaca bir qız uşağı ağacı bərk-bərk qucaqlayaraq ağlayır. Xilasedici qıza çatıb onu qucağına aldı. Qorxmuş qızcığaz bərk-bərt ona sarılaraq ağlamağa davam edirdi. Onu sakitləşdirmək olmurdu. Xilasedici qızı ovutmağa çalışdı. Amma qız sakitləşməyərək qışqırıb anasını istəyirdi. Belə davam etsəydi qorxudan qızın ürəyi partlayacaqdı. – Necə olursa olsun uşağı sakitləşdirmək lazımdir, – deyə cavan oğlan düşündü. Birdən gənc oğlanın ağlına bir fikir gəldi. O, gecənin qaranlığında qızcığazın qulağına pıçıldadı: – Balaca, sakit ol, ağlama… Görmürsən sel güclənir? Sən ağladıqca göz yaşların selə qarışır, su çoxalır ikimiz də boğularıq, axı… Sus bir az… Qizcığaz tezcə də səsini içinə çəkərək kiridi və əllərinin arxasıyla yanaqlarından süzülən göz yaşlarını qurudaraq, zorla da olsa gülümsəməyə çalışdı… – Bax, görürsən, biz xilas oluruq, – deyə gənc oğlan qızcığazı ürəkləndirdi. Onlar təhlükəsiz yerə çatanda hamı sevinirdi. Qızın anası isə, sevincindən göz yaşlarını saxlaya bilməyərək qızına sarılaraq hönkürdü… Qorxmuş qızcığaz koppuş əlləriylə anasının gözyaşlarını silərək, dili topuq çala-çala ona nəyisə başa salmağa çalışırdı…
Dr. Arx. FRANCA COLOZZO (İtaliya): Beynəlxalq Memarlar Birliyinin üzvü, İtaliya Xarici İşlər Nazirliyi (M.A.E.) adından İstanbulda (Türkiyə) keçmiş Rəsm və İncəsənət, tarixi müəllimi. Şair, yazıçı, rəssam və tərcüməçi https://www.larecherche.it/testo.asp?Id=439… Alluvione… Meykhosh Abdullah (racconto) (Dedicato ai bambini colpiti da calamità naturali) …
Il villaggio era allagato. La pioggia incessante per tre giorni aveva trasformato l’intera area del villaggio in una profonda pozzanghera. La pioggia continuava a cadere. Era come se qualcuno avesse tagliato il ventre del cielo con un coltello affilato facendone riversare l’acqua con un boato. Il muggito del bestiame, l’abbaiare dei cani e il chiocciare delle galline nell’oscurità della notte aggiungevano ulteriore angoscia a questa scena già di per sé terrificante e devastante. La gente, terrorizzata e spaventata, non sapeva cosa fare. I soccorritori accorsi in aiuto stavano portando le persone in salvo il più possibile. In quei momenti terribili, gli abitanti del villaggio avevano riposto tutte le loro speranze in loro. Tutti si aspettavano aiuto da loro. Nel frattempo, una giovane donna di nome Solmaz raccontò loro, piangendo, che la sua giovane figlia era scomparsa. Il comandante del distaccamento calmò la giovane madre e le chiese in quale direzione fosse scomparsa sua figlia. La madre, singhiozzando e allungando le mani tremanti nella direzione da cui erano appena giunti i soccorritori, implorò l’ufficiale di salvare la figlia. L’alluvione aveva allagato tutti i cortili del villaggio. Le case erano sommerse. L’acqua, che aumentava gradualmente di livello, aveva raggiunto ormai l’altezza di un uomo. Tutti gli effetti personali nelle case erano sommersi. Improvvisamente, uno dei soccorritori vide una bambina che piangeva lì vicino urlando: “Mamma!… Mamma!…”. Il giovane si mosse nella direzione del suono. La forte alluvione avrebbe potuto travolgerlo da un momento all’altro. Ma il giovane non desistette e si diresse verso la bambina che chiedeva aiuto. L’acqua torbida era alta quanto lui. Quando si avvicinò, vide la piccola in lacrime, avvinghiata strettamente ad un albero. La bambina spaventata lo abbracciò forte continuando a piangere.Non riusciva a calmarsi; il soccorritore cercò di confortarla, ma la bambina non si calmava, e continuava ad urlare chiamando la madre.Se avesse continuato così, il cuore della bambina sarebbe scoppiato dalla paura. – Qualunque cosa accada, la bambina deve essere calmata – pensò il giovane. All’improvviso un’idea gli venne in mente. Sussurrò nell’oscurità della notte all’orecchio della bambina: – Piccola, stai zitta, non piangere… Non vedi che l’inondazione si sta facendo più forte? Più piangi, più le tue lacrime si mescolano all’inondazione. Così, aumentando il livello dell’acqua, annegheremo entrambi… Stai zitta per un po’… La bambina abbassò rapidamente la voce e divenne roca, e con il dorso delle mani si asciugò le lacrime che le rigavano le guance. Si sforzò di sorridere, anche se forzatamente… – Guarda, vedi, siamo salvi, – incoraggiò il giovane. Tutti erano felici quando raggiunsero un luogo sicuro. La madre della bambina, incapace di trattenere le lacrime di gioia, abbracciò la figlia e singhiozzò… La bambina spaventata asciugò le lacrime della madre con le mani a coppa e cercò di farle capire qualcosa con la lingua…
